Man in black

Mijn getailleerde zwarte Italiaanse shirt is eigenlijk iets te krap om het middel. Begin dit jaar gekocht in Rome, toen mijn voornemen om een paar kilo af te vallen nog vers was. Ik ben sindsdien anderhalve kilo aangekomen. Mijn lichte embonpoint is niet meer zo licht als voorheen. Maar het is het enige zwarte shirt dat ik heb en vandaag kleed ik me in het zwart. Jij ziet er strak uit, hoor ik bij binnenkomst op kantoor. Ik ben in de rouw, antwoord ik. Vandaag zou Jort 46 jaar oud geworden zijn. Gisteravond heb ik met zijn vrouw en mijn ouders zijn verjaardag herdacht boven een etentje in zijn geliefde eetcafé in Loosdrecht. Mijn ouders zijn brozer geworden dit afgelopen jaar. De glans is uit hun ogen verdwenen. Allemaal verwerken we ons verdriet op onze eigen manier. Ik slaap slechter dan voorheen, een uur of vijf hooguit. 's Avonds als de kinderen op bed liggen ontbreekt me vaak de energie om meer te ondernemen dan wat afleiding zoeken voor de televisie.
Vandaag was een drukke werkdag. Vergaderingen, persbericht, diverse projecten tegelijk. Volop afleiding. Maar in stilte heb ik de hele dag om mijn jarige broertje gehuild.

Twee bruiden

Vrijdagmiddag, Amsterdam-Centrum. We zijn net op tijd in de Westerkerk. Meteen als we zitten klinkt trompetmuziek. Achter de vrouwelijke dominee lopen onze twee vriendinnen. Twee bruiden, in roomwitte jurken gehuld. Vrouwelijk, aantrekkelijk, Hollands welvaren. W, de rustige, bedachtzame, verstandige. E, de spontane spring-in-het-veld. Ze zijn een beetje gespannen nog. Na jaren van stilzwijgen hebben ze hun liefde voor elkaar openbaar gemaakt. Ze zijn gevlucht uit hun gemeente in ons dorp aan de Vecht, weg van de rigide uitleg van Gods woord. Weg van de afkeuring, de ontkenning of de pogingen om ze te genezen. Hun geloof was sterk genoeg om uit te wijken naar een andere gemeente. In de Westerkerk vonden ze begrip en ruimte voor hun liefde voor elkaar. De kleine vrouwelijke voorganger verwoordt het prachtig in haar overpeinzing. Ze spreekt van de context van de Bijbel toen en nu, van het doorbreken van starre conventies en van de kracht van de liefde. Er zijn de ringen. Vier roomwitte hooggehakte pumps naast elkaar, als ze knielen voor de zegen. Stralend, zonder een spoor van de aanvankelijke spanning lopen ze hand in hand na de dienst weg. Er is taart en champagne en warm applaus bij het instappen in de zilvergrijze open Audi TT. Een enkele toerist maakt foto's van het tafereel. Blij toeterend rijden ze samen de Rozengracht op, richting het aansluitende feest.
Ons resten geloof, hoop en liefde, deze drie, maar de grootste daarvan is de liefde. Ik heb zelden meer liefde tussen twee mensen gezien.

Chips en wafels

Ik moet naar Veldhoven voor een video-interview met de cfo van ASML. Voor vertrek monteer ik de TomTom GO 630 op de voorruit van mijn kleine Alfa Spider. Mooi op tijd ga ik weg, volgens de digitale routewijzer zal ik zeker een kwartier tevoren arriveren. Maar de vorige keer dat ik bij Eindhoven reed was de aanpassing van de rondweg nog in volle gang. En mijn TomTom is er ook duidelijk al even niet meer geweest. Hij dirigeert me naar waar vroeger de afslag Veldhoven aan de A2 was. Maar nu niet meer, want bij aanvang van de rondweg splitsen de wegen zich en moet je kiezen voor de snelle rechtdoor-route zonder afslagen, of de rondweg waarmee je Eindhoven en zijn randgemeenten kunt bereiken. De TomTom wijst me daar zelfverzekerd de verkeerde kant op. Tandenknarsend rijd ik op de rechtdoorweg, terwijl ik de afslag van mijn eindbestemming onbereikbaar op de rondweg rechts zie langsflitsen. Pas bij Geldrop kan ik de hoofdroute weer verlaten en omkeren. Inmiddels ben ik niet meer een kwartier te vroeg, maar gewoon vijf minuten te laat bij het indrukwekkende ASML-complex. Na wat gehaast rondrijden voor een parkeerplaats vind ik uiteindelijk de bezoekersplek naast het grijze hoofdkantoor, dat hoog boven de andere gebouwen uittorent.

Cfo Peter Wennink ken ik nog uit mijn jaren bij Deloitte, waar hij eerder partner was. Hij is in twaalf jaar tijd nauwelijks veranderd. Nog steeds een innemende persoonlijkheid met de looks van een Amerikaanse presidentskandidaat. Hij draagt een mooi horloge; een Panerai zo te zien. Tussen de interviewvragen door verhaalt hij graag over het prachtbedrijf waar hij financieel leiding aan mag geven. Zesduizend mensen, die jaarlijks tweehonderd superslimme machines bouwen van soms meer dan vijftig miljoen euro per stuk. Wafelbakmachines, waarmee de Intels en Samsungs van deze wereld hun computerchips kunnen maken; toptechniek op de nanometer. ASML is een bedrijf waar Nederland trots op mag zijn. Dankzij de wizzkids uit Veldhoven lopen wij rond met smartphones, tablets en laptops die telkens weer sneller, kleiner en slimmer zijn. In mijn TomTom zit ook een Samsung-chip gemaakt met een machine uit Veldhoven. Maar af en toe een update binnenhalen helpt wel natuurlijk...