House for sale

Geschakeld herenhuis in hart van Nederland, eigendom van koninklijk onderscheiden oorlogsveteraan annex begenadigd journalist en zijn muze; inmiddels 47 jaar in familiebezit. In oorspronkelijke staat, nooit gerestaureerd, veel originele elementen. Met genoeg ruimte voor het opvoeden van drie kinderen. Knusse salon, zeer geschikt voor de liefdevolle opvang van kroost na een lange schooldag. Ook passend voor gloedvolle vergaderingen van lokale politieke partijen en voor inspirerende middernachtelijke tekstproductie. Ruim genoeg voor het herbergen van vele meters lezenswaardige boekwerken.

Praktische keuken, optimaal ingericht voor het bereiden van de lekkerste nasi goreng van Nederland en voor goede gesprekken tijdens de afwas, want niet voorzien van afwasmachine.

Eerste etage met drie slaapkamers, vol mogelijkheden voor het inrichten van meerdere puberale man caves met zitzakken, stereo installaties en visnetten met opgezette krabben aan het plafond. Decennialang tevens gebruikt als privémuseum, vol herinneringen aan donkere perioden uit de vaderlandse geschiedenis in de twintigste eeuw, zowel in Nederland als in overzeese gebiedsdelen. 

Zolderetage goed geschikt voor parttime bewoning door familieleden woonachtig in het buitenland of tijdens moeizame echtscheidingen. Ook handig als logeerruimte voor 24-uurs-zorghulpen. Nog altijd voorzien van klassieke donkere kamer.

Voor- en achtertuin jarenlang vol aandacht verzorgd door deskundige natuurgids. Rustgevende antieke grasmaaier nog aanwezig. Huis wordt geleverd inclusief vriendelijke buren. Parkeerhaven voor de deur zeer bruikbaar voor oude Citroëns of als vaste verblijfplaats van niet langer in gebruik zijnde Ford Fiësta. 

Woning wordt met tegenzin aangeboden wegens overcompleet. Voorwaarde voor overname is belofte van goed huisvaderschap, met respect voor heritage.

Het bord staat in de tuin, het ouderlijk huis is te koop. Ik heb weer even gehuild.

Emo-tv

Het is stil in het ouderlijk huis. Ik sta tussen verhuisdozen vol boeken, fotoalbums en serviesgoed. Langzaam worstel ik me door het afscheid nemen van de spullen die mijn ouders gedurende heel hun huwelijk hebben verzameld. Ik vind bankafschriften uit 1968, kopjes en glazen uit de jaren vijftig. Ze gooiden nooit iets weg, maar nu moet het toch.
Om de stilte te verdrijven zet ik de televisie aan, die er nog staat. Het abonnement is al opgezegd, maar bij de Ziggo's van deze wereld gaat dat nooit meteen goed, dus hij werkt nog. Het is daags na de eerste persconferentie van president elect Donald Trump, die bij die gelegenheid een CNN-reporter grof de mond snoerde wegens het verspreiden van 'fake news'. Ergens kan ik me The Donald veel beter voorstellen in een protserig Russisch hotel, met zijn uitgezakte witte billen te midden van enkele dure prostituees die hem trakteren op een golden shower, dan als president van het machtigste land ter wereld. Maar goed, de tijd zal het leren.

Op CNN filosoferen de verslaggevers nog wat na over dat opstootje daags ervoor, als er live wordt overgeschakeld naar president Obama, die afscheid neemt van zijn vice-president Joe Biden. Dat gaat op een manier die alleen Obama gegeven is: een prachtige speech vol verwijzingen naar hun hechte samenwerking, hun families en het vele goede werk dat de vice-president heeft verricht. Een verhaal doorspekt van persoonlijke herinneringen, humor en waardering, waarin ook Biden's echtgenote en nazaten niet worden vergeten. "To know Joe Biden is to know love without pretense, service without self-regard and to live life fully".
De tranen stromen de vierenzeventigjarige Biden over de wangen, zeker als de president hem daarna eert met de hoogste burgermedaille die hij kan uitdelen: de Presidential Medal of Freedom. Ook het dankwoord van de VP mag er wezen. Ik vergeet de dozen vol kopjes en glazen en kijk een half uur naar de mooiste emo-tv die ik in lange tijd zag.
De Obama's stonden acht jaar lang voor inhoud, stijl en klasse, zonder incidenten en schandalen. Het doet zeer om afscheid te moeten nemen van The Coolest President Ever. Wat een mooie televisie, in dat verder zo stille ouderlijk huis.

Praying for time

2016 zit er op, eindelijk. Precies op eerste kerstdag verruilt ook de zanger van Last Christmas nog even het tijdelijke voor het eeuwige. Grootheden als David Bowie, Prince en Leonard Cohen gingen hem dit jaar voor. Het aantal overleden beroemdheden was zo groot dat ik er maar een paar kon uitkiezen voor de jaarlijkse fotopresentatie bij de kerstlunch van mijn werkgever. Een klusje dat gedurende het jaar vraagt om regelmatige beeldresearch; even terug naar mijn jonge jaren als bureauleider van een klein fotoagentschap. Leuk om te doen, dat graven naar de beste nieuwsfoto's op internet.

De selectie van beelden van belangrijke gebeurtenissen voor boven een feestelijke kerstlunch vraagt om voorzichtigheid, 'cause we're eating, after all. Dan kun je niet alles laten zien van de verschrikkingen die dit jaar langskwamen: Aleppo, Mosul, aanslagen in Brussel, Istanbul, Orlando, Nice en vlak voor kerst nog Berlijn. En er was meer. De opeens zichtbare klimaatverandering. Opkomend populisme, de brexit, de verkiezing van Trump, de snel verhardende samenleving. Gelukkig was kleine Tijn er nog, al zat die presentatie toen al in elkaar.

In de persoonlijke sfeer was het voor alles het jaar waarin ik afscheid nam van allebei mijn ouders. Snel, onverwacht, heftig en droevig. Ik troost me met de gedachte dat ze na 62 jaar huwelijk niet meer zonder elkaar konden en nu weer samen zijn, op een plek waar alles goed is. 

Op de eerste dag van mijn nieuwe functie begroef ik mijn vader. In de tweede helft van het jaar was er het grote verdriet van en met mijn gewaardeerde, trouwe eindredactrice, die haar jongere zus en vlak daarna haar vader verloor. Er waren gezondheidsproblemen bij diverse vrienden en kennissen; het zal wel de leeftijd zijn, die met gebreken komt. Maar toch. Je beseft dat je alweer 55 bent.

George Michael valt tussen wal en schip, hij mist de meeste jaaroverzichten, ook die plaatjesverzameling van mij. Maar er kon nog wel een kaarsje bij, na zo'n moeizaam jaar. Op naar 2017, in de hoop dat ons weer wat betere tijd wordt gegund.

It's hard to love there's so much to hate

Hanging on to hope when there is no hope to speak of

And the wounded skies above say it's much too late
So maybe we should all be praying for time