30 september 2010

Fanmail

Bij thuiskomst na een lange dag op kantoor ligt er post uit Leeuwarden op me te wachten. Het Centraal Justitieel Incassobureau verwent me met een beschikking, omdat ik enkele weken geleden in Amsterdam-Zuid-Oost de maximumsnelheid op wel zeer grove wijze heb overtreden. Tweeenzestig kilometer per uur gereden, waar je maar vijftig mocht. Na aftrek van de correctie waar ik blijkbaar recht op heb, blijven er negen kilometers per uur te hard over. Dat levert een sanctie op van 48 euro. Ik vraag me meteen af wat ik die dag in Amsterdam-Zuid-Oost te zoeken had. 10 september, toen kwam ik terug van de speciale dag voor jonge accountants. Ik zat vast in 26 (!) kilometer file tussen Amsterdam en Utrecht. En inderdaad heb ik geprobeerd tussendoor een stukje af te snijden via Amsterdam-Zuid-Oost. Tevergeefs overigens, want met mij probeerde heel Nederland dat te doen. Ik kan me dus nauwelijks voorstellen dat ik überhaupt te hard heb kunnen rijden, want ik heb die middag eigenlijk alleen maar stil gestaan. Blijkbaar waren er toch jongens van de Hermandad die het nodig vonden om filerijdende snelheidsovertreders te fotograferen, in plaats van - ik noem maar iets - te helpen het vastzittende verkeer te regelen. Vroeger, in de tijd dat ik bij Deloitte werkte en 40.000 kilometer per jaar reed in een leaseauto, kreeg ik met enige regelmaat post uit Leeuwarden. Nu blijft dat beperkt tot hooguit twee tot drie keer per jaar. Het is evengoed zondegeld.

Ergens aan het hoofd van het bureaucratische apparaat van snelheidsoppassertjes staat de landelijke verkeersofficier Koos Spee, ook bekend als professor Flitspaal. Ik zie hem wekelijks op de buis bij Wegmisbruikers, als ik te vroeg inschakel op Veronica, me verheugend op een nieuwe aflevering van Top Gear. Koos Spee ziet er uit als een humorloze ambtenaar, met een kinderlokkerachtige foute regenjas en een uitgestreken gezicht. Zijn missie in dit leven is om alle weggebruikers geleidelijk aan al het plezier in het autorijden te ontnemen, door de verkeershandhaving tot onmenselijke proporties op te blazen. Met zijn Rijswijkse stemgeluid declameert hij wekelijks over nieuwe vormen van gelegaliseerde uitbuiting van de automobilist, in een programma dat gepresenteerd wordt door een kabouter met krulhaar, die op een krat moet staan om professor Spee te kunnen interviewen. Binnenkort mogen we met ons handje ook niet meer naar de radio wijzen in de auto, of de verwarming bedienen. Dan is een gehersenspoelde waterdrager van rijksmaarschalk Spee er meteen als de kippen bij om ons een stevige boete op te leggen. Ik hoop van harte dat heer Spee ooit zelf nog eens op video wordt vastgelegd, terwijl hij in zwaar beschonken toestand met honderd door een woonwijk raast waar vijftig is toegestaan.
Gelukkig is er na dat betweterige programma vol zaken die niet mogen altijd weer een uurtje ruimte voor drie mannen die net als ik graag nog genieten van een stukje lekker autorijden. Op een lege weg liefst, met wat bochten, in een auto die gemaakt is om veel harder te gaan dan je mag. Met een brullende motor in het vooronder, die zich niks aantrekt van milieulabels, hybride technieken en brandstofbesparing. Gewoon, even lekker genieten, omdat het nog kan. Liever dat dan Koos Spee. Die keren dat mijn auto in het verleden is opengebroken, leeggestolen of beschadigd heb ik hem en zijn trawanten ook niet gezien. Ga dus lekker boeven vangen, professor Flitspaal. En de groeten aan het CJIB.

25 september 2010

Verliefd

Ik ga lekker zwemmen met Tamar. Ze is vijf en zit op zwemles. Een blond spichtig meisje met grote blauwe ogen en een grote mond - in alle opzichten. Het is om half tien op zaterdagmorgen nog rustig in het locale zwembad. Ze springt vooral veel van de kant in het water en spant zich nog niet echt in om zich de zwemtechniek meester te maken. Het ravotten staat voorop. Even quality time met mijn dochter.
Maar halverwege ben ik opeens vergeten. ´Pap, ik zie Jelle!´ Een jongetje uit groep 3, één klas hoger dan zij. ´Hij is verliefd op mij´, aldus mijn dochter. Dat zal best, ze speelt graag met een aantal jongens. Thomas is haar nummer 1, hij heeft haar al ten huwelijk gevraagd. Tobias en Sem komen daarna. Maar Jelle is ook niet mis. Voor een meisje dat dagelijks aan haar voortanden voelt of ze al los zitten, moet een jongetje zonder bovenste voortanden wel zo ongeveer het absolute schoonheidsideaal zijn. Het maakt dat hij een beetje een hamsterachtige uitstraling heeft. Maar het is wel een leuk jochie. Met stoere kurkjes op zijn rug, al een stap verder dan de opblaasbandjes om haar bovenarmen.
Zodra ze elkaar ontdekt hebben zijn de wederzijdse ouders opeens bijzaak. Ze zwemmen en hollen achter elkaar aan. ´Ben jij ook een beetje verliefd op Jelle?´, vraag ik haar tussendoor. ´Heel erg´, bekent de kleine hartenbreker. De tweede helft van de ochtend in het zwembad laten ze elkaar niet meer los. Als hij in de grote glijbaan gaat, gaat zij meteen mee, telkens weer. En dat terwijl ze eerst niet wilde. Zelfs bij het douchen na afloop staan ze gelukzalig kijkend naast elkaar. Bij het verlaten van het zwembad vergeet ze bijna dat ze van papa nog een zakje chips mocht. Want Jelle liep ook gewoon naar buiten. Echte liefde. Hoeveel Jelles zullen er nog volgen voordat ze het huis uit is?

23 september 2010

Arachnofobie

Ieeeeeeeeh! gilt mijn jongste dochter Merle telkens bij het bekijken van een boekje met dierenplaatjes, als ze de pagina met de spin openslaat. Trots laat ze het boekje aan ons zien en giert er tegelijk bij van het lachen.
Het is herfst. De laatste wesp pakt zijn koffers na een slechte zomer (ik wacht eigenlijk nog steeds tot die eens gaat beginnen) om plaats te maken voor een ander beest in de tuin. Ik houd niet van spinnen, hoewel ik niet echt last heb van arachnofobie. De film Arachnophobia ('scariest movie ever') heb ik echter nooit helemaal willen zien.
Als vader word ik geacht dapper in te grijpen als mijn vrouw en vier dochters geconfronteerd worden met zo'n achtpotig monsterje in huis. Die trage hooiwagens lukt nog wel, maar zo'n dikke razendsnelle en harige huisspin is toch even spannend om te pakken te krijgen. En met de verbouwing en veelvuldig lang openstaande deuren hebben we al diverse exemplaren in ons huis mogen begroeten. Gij zult niet doden, maar ik zet er toch altijd maar mijn voet op.
Het meest irritant zijn echter de spinnewebben, zeker als je zoals ik degene bent die 's ochtends als eerste door de tuin loopt om de fietsen uit de schuur te halen. Lekker fris na de douche en in je nette pak meteen weer door die draden lopen, daar word ik niet blij van. Net zomin als van die vaste kleine bewoner van de buitenspiegel van mijn eigen Italiaanse spinnetje, die iedere ochtend weer een nieuw prachtig webje van de spiegel naar de deur heeft weten te bouwen. Een kunstwerkje op zich, zeker als het wit glanst in de ochtendzon. Jammer dan, hup weg ermee, rotbeest! Maar de volgende morgen zit het er weer, op die natte Spider. De herfst is begonnen.