Verlopen

Ik kon me de smaak van de gomrand op een envelop nauwelijks herinneren. Ergens diep in de kast lagen nog een paar enveloppen. En de overgebleven decemberzegels van vorig jaar zijn vast nog wel bruikbaar. Bijna geen kaarten verstuurd immers, die kerstwens stond toch ook op Facebook.
Moest ik opeens een brief sturen aan een bejaard familielid zonder e-mailadres? Nee hoor, mijn OV-chipkaart, die ik vanmorgen nog vol vertrouwen meegaf aan mijn echtgenote, bleek verlopen. VERLOPEN! 'Kan dat dan?', vroeg ik verbaasd, toen ze met dat bericht terugkwam? Ja dus, een OV-chipkaart, die je eerder hebt gekocht voor het op zich al onbegrijpelijke bedrag van zeven euro en vijftig cent, verloopt gewoon na een paar jaar. Dan doet-ie niks meer. Noppes, ook al staat er - zoals in mijn geval - gewoon nog een tegoed van tientallen euri op.
Ergens in de grote OV-chip-organisatie heeft een ambtenaar destijds bedacht dat het een goed plan is dat een OV-kaart na een aantal jaren weer verloopt. 'Dan moeten reizigers een nieuwe halen, weer zeven euro vijftig. Katjing!' 'En wat doen we dan met mensen die klagen dat er nog een tegoed op stond?', vroeg zijn wakkere collega. 'Die kunnen dat bij ons terugvragen', antwoordde de ambtenaar, 'maar wel op een onhandige manier, flink omslachtig'. 'Goed plan', juichte zijn collega. 'Dan moeten ze een formulier downloaden van onze site, dat uitprinten, met de hand invullen in van die onhandige vakjes, de verlopen kaart er op plakken en dat formulier via de post aan ons terug sturen". 'Haha, lachte de ambtenaar, 'dat doet echt bijna niemand!'. Ze presenteerden hun plan aan hun superieuren. 'Geweldig idee', oordeelde het management, 'dat levert elk jaar miljoenen op. Gratis geld'.
Zoiets moet het wel geweest zijn, dacht ik vandaag, terwijl ik op zoek was naar een envelop en de laatste postzegels in de keukenla.
Vrienden van het openbaar vervoer, ik heb al een wat moeizame knipperlichtrelatie met jullie. Ik vind die OV-chipkaart op zich best handig, al zijn we inmiddels wel toe aan een app-je voor de iPhone. Maar waarom, in hemelsnaam, verloopt zo'n ding na een paar jaar? Dat betekent verspilling van plastic kaarten en onnodige extra kosten en moeite voor de reiziger. En waarom, waarom moet die tegoedprocedure zo middeleeuws? De laatste keer dat ik keek, was het 2016.

De vierde macht

In de politiek worden al een jaar lang duurbetaalde uren besteed aan sneue debatten over een verloren bonnetje van vijftien jaar geleden. Ik ontmoette vorig jaar Fred Teeven, een aardige man en een bevlogen crimefighter. Hij sprak op onze jaarlijkse toogdag. Volgens mij zou hij de politiek moeten verlaten en weer gaan doen waar hij goed in is: boeven vangen.

Natuurlijk verdient de Teevendeal geen schoonheidsprijs, maar de jongste berichtgeving daarover toont vooral aan dat er treurige dingen aan de hand zijn in Den Haag. Rapporten over lekken vanuit de Commissie Stiekem leveren niks op, omdat de slager zijn eigen vlees keurt. Kamerleden vertrekken met de noorderzon (en wachtgeld) 'om bij te dragen aan de Clintoncampagne', maar daar weten ze van niks. Ministers beledigen de Kamer door rapporten van hun ambtenaren van voor tot achter met een dikke zwarte viltstift te censureren. Zie het politie-onderzoek naar de lezing van forensisch onderzoeker George Maat over de ramp met de MH17, toen dat werd 'vrijgegeven' aan de Tweede Kamer. En wat te denken van al die tussentijds verschenen eenmansfracties; afvallige partijleden die liever op het pluche blijven zitten dan plaats maken voor een opvolger. Logisch dat de kiezer geen vertrouwen meer heeft en zijn of haar stem geeft aan een geblondeerde populist die de onderbuik van Nederland aanspreekt.
Ernstiger nog vind ik de huidige minachting van bestuurders voor de pers, die toch niet voor niets regelmatig wordt aangeduid als 'de vierde macht' naast de Trias Politica. Een no-go-area voor journalisten bij een raadsvergadering over de komst van een AZC. Het gretig omzetten van WOB-verzoeken in 'verzoeken om informatie', zodat je van allerlei lastige verplichtingen af bent. Het onder de pet houden of vernietigen van documenten, het wissen van telefoontaps als dat beter uitkomt. Zoals RTL Nieuws journalist Pieter Klein terecht schrijft: 'geheimzinnigheid is het echte beleid'. 

We verwijten de Poolse regering dat ze de media probeert te controleren, maar we doen er beter aan naar onszelf te kijken, denk aan de nieuwe mediawet. Voorkomen dat het gevonden wordt, is nog veel erger dan dat bonnetje zelf.

Infuus

Dochter A is inmiddels achttien lentes. Ze woont bij haar moeder, leert voor schoonheidsspecialiste, denkt al na over een bredere vervolgstudie. Ik houd van haar eigenwijze, zelfbewuste levensstijl, inclusief kleine zondes als een rokertje, een glaasje en enige permanente lichaamsdecoratie. Niet in alle opzichten mijn ding, maar ze heeft haar wijze van in het leven staan en gaat haar stoere eigen gang.

Iets te stoer loopt ze dagenlang rond met pijn in haar buik. In het Sint Antonius, een groot ziekenhuis in Nieuwegein, blijkt haar blindedarmontsteking al iets te ver heen. Perforatie, schoonmaken, drie dagen aan een infuus met antibiotica. Twee dagen nadat ze ontslagen is uit de ziekenfabriek moet ze terug omdat de pijn en misselijkheid terugkomen. Nog een dikke week aan het infuus. Haar eetlust keert terug, maar ze heeft weinig op met de ziekenhuismaaltijden. 'Pap, als je straks langskomt, neem je dan even een cheeseburger voor me mee?' 

Ik stop aan de rand van Nieuwegein bij de drive-in van de grote M voor twee cheeseburgers en een frietje. Op 'haar' kamer G209 eten we samen fastfood. Naast haar, achter het witte gordijn, ligt een stevige jongen van vergelijkbare leeftijd. Halverwege onze maaltijd verschijnt zijn vader van achter het gordijn. 'Willen jullie ook een biertje?', vraagt hij, met een Palmpje in zijn vuist. 'Hij heeft er een paar koud staan'. 

Op het bed van mijn dochter ligt een klein beertje, dat ik haar bij de opname gegeven heb. Zonder wil ze in de grote ziekenfabriek nergens heen. Achttien jaar, stoer maar ook weer even mijn kleine meisje. Ze ligt op G2: kindergeneeskunde. Haar beter worden duurt me veel te lang.