Stille wateren

Nederland is even in shock, als een nog jonge acteur zichzelf van het leven berooft. Verdriet en ongeloof overheersen in de commentaren van al die BN-ers die opeens ´goede vrienden´ blijken te zijn; Jeroen Krabbé uiteraard (hallo, daar zijn we weer) voorop. Toch waren ze niet genoeg ´goede vriend´ om te zien dat iemand zo´n donkere kant heeft dat hij het ultieme besluit kan nemen daar niet mee verder te willen leven. Voor mensen die niet aan depressies lijden is dat ook niet te bevatten. Er moet toch altijd licht zijn aan het eind van een tunnel. Zelfs als je daarvoor alle schepen achter je moet verbranden, je relatie moet verbreken of aan de andere kant van de wereld gaan wonen als schaapherder.

Zelf heb ik niet zoveel last van stemmingen, al ben ik een enkele keer wel eens lichtgeraakt; meestal om helemaal niks. Maar goed, wie heeft dat niet?
Mijn prachtige oudste dochter Rebecca is tegenwoordig soms een stille. En niet alleen op de momenten dat ze al haar aandacht geeft aan virtuele contacten, via de smartphone in haar hand. Altijd op letten bij tieners, denk ik dan en vraag haar of alles goed gaat. Het antwoord is telkens bevestigend. Ze heeft het ook niet zo simpel, met gescheiden ouders, een stiefmoeder die je achter de vodden zit over je huiswerk, vriendinnen die soms opeens niet aardig meer zijn, een school die een jaar langer duurt dan gehoopt en weet ik wat allemaal.  Evengoed is ze heerlijk sociaal, lacht zich regelmatig stuk en kan ongetwijfeld rekenen op veel mannelijke belangstelling. Haar looks heeft ze immers niet van mij. Voorlopig geniet ik er van als ze op de bank tegen me aan kruipt. In mijn ouwe, veel te grote sweater, die haar uiteraard beter staat dan mij. Ze is een koukleum. Maar ik zou best willen weten wat er in dat mooie hoofd omgaat.

Slurp

De verbouwing zit er vrijwel helemaal op, op een plankje en een schroefje na. Hoog tijd om de nieuwe keuken samen met vrienden in te wijden. Zaterdag hebben we dat gedaan, met een mooie biefstuk, pasta en roze Prosecco. Geen beter gezelschap dan Evert en Marinka, twee gezellige, positieve en ondernemende mensen met wie je over alles kunt praten en die graag genieten van een goed maal en een mooi glas.

Alleen op zo'n avond gaat een fles wijn bij ons in één keer leeg, want door de week moet ik de honneurs waarnemen; Mirjam's alcoholconsumptie beperkt zich tot dat soort gelegenheden. Zelf houd ik van een glas wijn bij het eten en soms worden dat er ook wel twee. Erg gezond volgens mij en daarbij heb ik succesvol wijnboer Ilja Gort aan mijn kant. Hij heeft een conflict over de La Tulipe-wijnen die hij via de Albert Heijn verkoopt. Niet over de inhoud, maar over het etiket op de achterzijde. Want hoeveel is gezond en wat is te veel? Ilja heeft humor, zo blijkt uit het compromis dat hij via YouTube presenteert. Mooi om negatieve aandacht op zo'n manier weer om te keren in positieve pr. Deze week is zijn rode Tulipe in de aanbieding bij Appie, ik ga maar weer eens een flesje extra halen. Die paar euro extra omzet gun ik Ilja van harte.

Als je haar maar goed zit

Over enkele maanden word ik vijftig jaar. Onbegrijpelijk hoe snel een mensenleven gaat. Het voelt als gisteren dat ik een kwart eeuw terug op mijzelf ging wonen, vijftien jaar terug mijn oudste dochter kreeg, zeven jaar geleden opnieuw in het huwelijk trad en ga zo maar door. Maar mijn grijze haardos bewijst genadeloos dat de beste helft in dit aards bestaan er wel zo´n beetje opzit.
De eerste grijze haren kreeg ik toen ik een jaar of zes-, zevenentwintig was. Inmiddels ben ik gewoon een grijze duif. Om dat bejaarde haar wat in bedwang te houden ga ik al drie decennia naar dezelfde kapper in Utrecht. Vanaf het eerste bezoek heb ik dat ervaren als een ontspannend uurtje voor mijzelf, dat veel meer is dan alleen het op de grond doen belanden van een deel van die haardos. Een enorme tegenstelling met het dorpskappertje wat ik in een heel wat minder grijs verleden bezocht.
Ik moet er vroeg voor op, want ik reserveer altijd een afspraak aan het begin van de zaterdagochtend. En ik moet er voor naar de achterkant van Utrecht, over de rondweg en langs knooppunt de Berenkuil. Een klein halfuur rijden en daarna ook nog betaald parkeren op de Maliebaan. Dat laatste wordt steeds ingewikkelder. Vroeger (ik ben immers grijs ) gooide je een gulden in een parkeerautomaat en dan kwam er een kaartje uit. Nu sta je voor een betaalautomaat die via een touch screen vraagt om je kenteken, de voorkeur van je betaalwijze, de geplande tijdsduur en ga zo maar door. Je bent minuten verder voor je dat bonnetje krijgt. En waarom willen ze mijn kenteken weten? Is dat om te voorkomen dat ik, als aardig sociaal gebaar, wellicht eens een kaartje doorgeef aan een parkeerder die net aankomt als ik weer vertrek en nog tijd over heb op mijn parkeerbewijs? Dat geeft de indruk dat ook hier de landelijk verkeersofficier aan het werk is geweest.

Maar goed, na dergelijke inspanningen arriveer ik bij de kapper. Haarmode Schiffer in Utrecht. Een zaak in een oud pand, maar van binnen fraai gemoderniseerd, ruim, licht en smaakvol ingericht. Zelfs de achtergrondmuziek is met zorg gekozen. De knippende brigade is gedegen getraind. Nieuwkomers die de kappersvakschool net hebben doorlopen mogen er alleen haren opvegen en koffie brengen. Eerst intern verder leren voor ze aan je haar mogen komen. Eigenaar Cees Temming heeft na jaren voorbereiding uiteindelijk de zaak overgenomen van de naamgever. Door de kwaliteit en goede reputatie heeft de kredietcrisis geen vat gekregen op deze toch niet al te goedkope barbier. Natuurlijk is het een voordeel dat je haar altijd wel groeit, maar er zijn genoeg mannen die hun haar laten knippen voor een derde van het bedrag wat ik hier iedere zes weken achterlaat. Het zal wel. Voor vijftig euro krijg ik naast een geknipt hoofd ook een heerlijke hoofd- en nekmassage, aangename conversatie en verse espresso van Illy.
Vandaag word ik geknipt door Sofia, een aantrekkelijke half-Spaanse kapster die al jaren in de zaak werkt. Met haar weelderige donkere krullen en slanke verschijning geef je haar makkelijk tien jaar jonger dan de veertig-plus die ze is. Tijdens het knippen praten we over onze wederzijdse tienerdochters.
Mijn haar is te droog, zegt ze, maar daar is iets aan te doen. Een andere borstel gebruiken bijvoorbeeld, liefst met haren van een everzwijn. Nadat ze me geknipt heeft laat ze de borstel zien. ´Duur?´, vraag ik voorzichtig, terwijl ik al reken met een bedrag van zo´n vijftien tot twintig euro. ´Een beetje wel, maar hij gaat heel lang mee. Vierentachtig euro´ antwoordt ze en schenkt mij nog een prachtige Zuid-Europese glimlach. ´Laat maar even zitten´, zeg ik, inwendig naar adem happend. Minder grijs word ik er toch niet van. Maar dat uurtje bij de verwenkapper, iedere vijf, zes weken, dat nemen ze me niet af.