Voorbij

We leven in een strak gereguleerd landje. Je mag geen drie kilometer te hard rijden, je moet een helm op, een gordel om, de arboregels zorgen dat je niet te zwaar tilt en ga zo maar door. De overheid is graag erg voorzichtig voor ons. Maar op de laatste dag van ieder jaar wordt dat even helemaal vergeten. Tientallen miljoenen mogen we in drie dagen tijd uitgeven aan vuurwerk, om dat in een tijdsbestek van enkele uren letterlijk in rook op te laten gaan. Dus schuimen groepjes jongetjes, zo tussen tien en vijftien jaar, vandaag weer het dorp af. Tasje op de rug of om de schouder, geheel gevuld met knalvuurwerk. Lekker bommetjes naar elkaar gooien, of in putten, prullenbakken of bushokjes vol mensen. Lachen!
De brievenbussen zijn door TNT gisteren maar weer verwijderd, nadat ze al twee weken lang zijn voorzien van smallere gleuven. Morgen, op nieuwjaarsdag, horen we weer berichten over tientallen gewonden, een enkele vuurwerkdode (zelf een explosief gemaakt, meestal) en voor vele miljoenen aan schade. Dat alles gepresenteerd als 'een rustige jaarwisseling'. Ik snap daar helemaal niks van. Hoe kan zo'n overbezorgde overheid het nog altijd goedvinden dat we een dag lang kleine handgranaten naar elkaar mogen gooien, raketten naar elkaar schieten en ga zo maar door? Dat kost iedere jaarwisseling weer ogen, afgerukte vingertjes, brandwonden en erger.
Alweer twee jaar terug was er even een mooie poging voor een burgerinitiatief, om een einde te maken aan deze onzinnige situatie. Vuurwerk kan veel beter centraal door gemeentes worden afgestoken op een aantal plaatsen, zodat we er allemaal gewoon van kunnen genieten. Maar dat initiatief, waar toch tienduizenden steunbetuigingen voor kwamen (ook van mij) haalde het niet eens tot wetsvoorstel. Om vage bureaucratische redenen werd het niet ontvankelijk verklaard, of zoiets. De lobby van de vuurwerkindustrie zal wel stevig achter de schermen zijn tanden hebben laten zien. Dus verandert er niets en blijft het ieder jaar op 31 december tussen de kanonslagen doorlopen.
Zelf heb ik een pakketje met vuurpijlen klaarstaan, als ieder jaar geregeld door zwager Ruben. Goed voor een kwartiertje kijken, om middernacht. Dat is wat mij betreft genoeg qua vuurwerk.
Gelukkig is het morgenochtend voorbij, dan zit 2010 er op. Maar goed ook, want het was onder aan de streep gewoon een rotjaar, al heeft dat niks met vuurwerk te maken. Op naar een hopelijk beter 2011!

Ballenbak

Aan de rand van Utrecht, op een onaanzienlijk industrieterrein, staat een grote hal. Ernaast een parkeerterrein, voor de deur een bushalte. Een bord met felgekleurde letters boven de ingang. Bij binnenkomst beklim je eerst een aantal stalen trappen. Daarna kom je binnen in wat bedoeld is als het paradijs voor twee-tot-twaalfjarigen. KidzCity, de ultieme ballenbak.
Nog een paar dagen, dan zit de kerstvakantie er op en dus was het hoog tijd voor een bezoekje aan de speelhal, om de twee jongste kids een paar leuke uurtjes te bezorgen. Vriendinnetje van Tamar mocht mee ter verhoging van de feestvreugde.
Ik ken de hal nog uit de tijd dat ik in scheiding lag, in 2001. Het is een typisch gescheiden-mannen-toevluchtsoord, een soort natuurlijke habitat voor weekendpapa's. De manier om je rol als lieve vader waar te maken en tegelijk de markt van nieuwe mogelijke levenspartners te verkennen. Je kiest een stoel aan een tafeltje temidden van de attracties, gunt de kids een paar uur speelplezier en beziet ondertussen het jachtterrein van jonge vruchtbare moedertjes om je heen.
Inmiddels zijn we bijna tien jaar verder en heeft de speelhal ook de functie van flexkantoor gekregen. FD of NRC Next mee, kinderen laten spelen en hup: de BlackBerry uit de binnenzak. Bellend en mailend brengen de ouders hun tijd door in het speelparadijs. Zelf ben ik geen uitzondering, want ik gebruik de tijd om ook eens wat apps te downloaden voor mijn eigen RIM-smartphone. De functie van ontmoetingsplek heeft KidZCity voor ondergetekende allang niet meer, want ik ben goed voorzien met mijn veel jongere echtgenote. Niet dat ik destijds echt scoorde hier overigens, maar toch.

Vroeg komen is het toverwoord bij dit soort attracties in vakantietijd. Vlak na opening om 10 uur staan we binnen, waarna de hal zich in razend tempo vult met kleine aardbewonertjes en hun ouders. Utrecht is een grote stad, dus het gros van de rondrennende kindertjes is inmiddels van allochtone afkomst. Volop Fatima's met hoofddoekjes ter begeleiding om me heen. Het jachtterrein van vroeger is niet meer wat het geweest is.
Na drie uurtjes vol glijbanen, klimattracties, mini-autootjes en een patatje met kroket staan we weer buiten. De kleintjes gewapend met een suikerspin, goed voor kleverige handjes en een roze baard op de terugweg, maar dat mag de pret niet drukken. Dochter Tamar is overtuigd: hier wil ze straks haar verjaardagsfeestje vieren. Maar dat duurt nog drie maanden; niets veranderlijker dan een kind.

Oogapple

We hebben de kerst achter de rug. Een verplicht nummer met gepaste tegenzin dit jaar. Ik heb geen kerstkaarten gestuurd, kon me er niet toe brengen om iedereen een vrolijk kerstfeest te wensen. We kijken liever vooruit naar een hopelijk beter 2011. Toch viel het uiteindelijk mee. Eerste kerstdag met Mirjam's familie; druk maar gezellig met wat inspanningen vooraf in de keuken om knappe amuses op tafel te krijgen. Tweede kerstdag met Sjoukje en mijn ouders. Veel praten over Jort en ondertussen een redelijk bescheiden maal. Met na afloop een stevige whisky - voor mij en pa dan - om de pijn wat te verzachten.

Maar goed, we stomen op naar een nieuw jaar, waarin ik hoop op wat nieuwe inspiratie en energie, want dat kan ik wel gebruiken. Deze week wat tijd voor het gezin en hopelijk nog gelegenheid om een flinke administratieve achterstand weg te werken.
Vandaag naar de Amsterdam Arena gegaan: Tamar en Mirjam naar een bioscoopfilm in 3D, dat gaf mij de kans om met Merle in de buggy een dik uurtje rond te struinen in de MediaMarkt. Sinds ik mezelf als ouder een keer terugvond in de Arenabios, al kijkend naar Spongebob The Movie, kies ik er soms voor de bioscoopzaal te laten voor wat hij is, al houd ik nog zo van films. Dit keer voor mij dus ook liever gadgets kijken en vooral trek krijgen in een Apple MacBook in het elektronicawarenhuis aan de overkant. Vanaf januari wil ik me wat serieuzer storten op het vrije schrijfwerk, daarbij past een computer voor creatieven. Deze blog, het kinderboek dat nog altijd in de pen zit, de inspirerende copyklussen samen met vriend Dick, de redactie van ons clubblaadje Spiderama: genoeg te doen naast de dagtaak. En toegegeven, ik wil gewoon graag weer een Mac.
 
Het is lekker druk in de MediaMarkt tussen de feestdagen. Nederland heeft wel wat te besteden; nog wel. Benieuwd hoe lang dat zo blijft, want volgens sommige economen wordt het in de toekomst niet meer wat het was; in ons land niet en in Europa niet. Een volgende generatie zal alle zeilen moeten bijzetten om op het zelfde niveau uit te komen als hun ouders, aldus een recent verhaal in Elsevier. Het was verontrustend om te lezen.
Kinderen netjes grootbrengen is moeilijk genoeg, dat merk ik bij het groter worden van mijn oudste dochters. Maar de maatschappij waarin ze terecht komen is een vraag op zich. Die wordt er niet fraaier op in de komende jaren, ben ik bang.
Gelukkig is mijn kleine oogappeltje Merle zich nog nergens van bewust. Temidden van al het MediaMarkt-elektronicageweld kan ze zich gewoon overgeven aan een klein slaapje.