Popcorn

Vandaag gaat Merle voor het eerst mee naar de bioscoop. De nieuwe animatiefilm Rio draait in Pathé Arena, de plek waar we het liefst naar de film gaan. Handig parkeren onder de bios, mooie zalen, ruime stoelen. Opgewonden zitten beide dametjes in de auto, keurig aan het handje laten ze zich meenemen naar het grote filmhuis aan de Arena Boulevard. Dapper gewapend met elk een grote doos popcorn betreden ze zaal 1. Stoelverhogertjes mee. De film duurt ruim anderhalf uur, inclusief de bekende trailers en reclames vooraf. Vooraf vreesden we nog dat dat te lang zou zijn. Die vrees blijkt niet terecht. Ademloos zit Merle naast me te kijken, de doos met gepofte mais klemvast op de knietjes. Pas een half uur voor het einde wordt het te spannend en schuift ze bij haar moeder op schoot. Tussendoor lopen andere kinderen regelmatig in en uit met hun ouders, voor toiletbezoek of anders. Zo niet mijn jongste telgje, nog geen drie jaar oud. Goed, het helpt wel dat ze nog een luier om heeft. Maar ze geniet in stilte, haar ogen strak gericht op het grote scherm. Ik ben niet de enige in het gezin die helemaal kan opgaan in een goeie film.

Zand

Mooi weer, tijd voor het eerste dagje strand van het jaar. Hoewel Zandvoort dichterbij is, kiezen we graag voor Noordwijk. Drie kwartier rijden, tweede afslag Noordwijk op de A44 en parkeren links van Huis ter Duin. Kort na ons huwelijk hebben Mirjam en ik een weekje doorgebracht in een appartement dat aan dat hotel vast zit. Sindsdien zijn we gesteld op Noordwijk. De bewoners en bezoekers bieden een boeiende mix van oud en nieuw geld; het dorp prijkt op plaats twaalf van de rijkste gemeenten van Nederland. In de duinen staan fraaie rietgedekte villa's, waarin welgestelden genieten van hun rust. Sportwagens ronken over de Koningin Astridboulevard, smachtend naar aandacht. Glanzend zwarte zakenauto's glijden de parkeerplaats van de Hotels van Oranje op voor het bijwonen van Business Class. Een programma waarin je tegen stevige betaling een paar minuten promopraat over je eigen onderneming kunt bedrijven bij Harry Mens, makelaar uit Lisse. Ik zag Harry deze week lopen op de Provada, de vastgoedbeurs in de RAI. Zijn hoofd was nog breder en roder dan op tv. Hij keek somber. Niet zo gek, als je anno nu een makelaar bent. De kantoor-te-huur-borden lachen je tegemoet onderweg naar Noordwijk. En in de badplaats zelf heb je volop keus uit te koop staande appartementen.

Op het strand merk je niets van arm of rijk. Langs de vloedlijn wandelt een dwarsdoorsnede van de bevolking. We kiezen een plekje vooraan, dicht bij de zee. Een windschermpje huren is niet duur. Op hun blote voetjes hollen de jongste dochters voor ons uit het strand op. Ze storten zich op ieder boeiend schelpje, een emmertje in de hand. Al na een paar minuten zijn ze van boven tot onder bedekt met zand. Tamar wil keer op keer de zee in, zelfverzekerd als ze is door haar kersvers behaalde zwemdiploma. Het nog koude zeewater voorkomt dat ze overmoedig wordt; veel dieper dan tot de heupjes waagt ze zich niet in de golven. Zo ver is dat nog niet als je zes jaar bent. Merle durft alleen met haar voetjes in het water, maar kiest liever voor de arm van papa of mama. De zee is een beetje eng. 
Na een paar uur genieten gaan we terug naar huis. Een emmertje vol schelpen moet mee de auto in. Het zand zit overal. Ik heb mijn voeten verbrand, vergeten in te smeren. Eigen schuld, daar kan Noordwijk niks aan doen.

Filmpje

In tijd van enkele weken heb ik verschillende workshops bijgewoond over social media, handig 'in house' georganiseerd. Eerst over de meerwaarde van Twitter en vervolgens een middagje LinkedIn voor gevorderden. Handige sessies, met praktische tips om meer te halen uit nieuwe communicatiemiddelen die meer en meer de traditionele opzij duwen of op zijn minst een waardevolle aanvulling daarop vormen.
Op het lijstje nieuwe media stond alleen nog het maken van video-items voor internet, om de eigen websites van de werkgever te kunnen verrijken met bewegend beeld. Ik heb in mijn loopbaan meegewerkt aan een flinke stapel videoproducties; van corporate promovideootjes tot registraties van evenementen en van brutaal filmwerk in Manhattan tot het vanuit een film tot leven laten komen van een actrice. Iedere keer stond ik te kijken van de hoeveelheid tijd, menskracht en materiaal die nodig was om er iets fatsoenlijks van te maken: productiebureaus, cameramensen, regisseurs, grip, licht, styling, autocue. Vrachtwagens vol voor de deur. Het eindresultaat mocht er dan ook zijn: superstrak gefilmd, perfect belicht en mooi gemonteerd. Een beetje knappe videocamera kostte al snel een ton of meer, de montagestudio vroeg op zijn minst een flinke zolderruimte. Maar de tijden zijn veranderd. We zijn gewend geraakt aan rauwe, ongepolijste YouTube filmpjes, schokkerig gemaakt met een mobieltje maar wel op het moment dat er toe doet. En dat is vaak het belangrijkste. Op de pc kijk je regelmatig naar videobeelden ter grootte van een postzegel, die toch de moeite waard zijn om te bekijken.
Natuurlijk kun je nog steeds prachtige video's laten maken, maar het hoeft niet meer altijd. Dus ga ik vanaf deze week zelf, gewapend met een videocameraatje ter grootte van een gsm, de boer op om video items te filmen en vervolgens op het laptopje te monteren. Het cameraatje kost nog geen tweehonderd euro, maar biedt fraai HD-videobeeld. Het montageprogramma kost minder dan honderd. Driehonderd euro plus een tweedaagse videocursus als basis en dan kun je aan de slag. Het eerste proeffilmpje, op een lauwe vrijdagmiddag gedraaid op kantoor, valt niet tegen. Tijd om fatsoenlijk te kunnen monteren is de belangrijkste randvoorwaarde, want iedere seconde beeld moet achteraf op de juiste plek worden gelegd. Dat wordt nog een uitdaging in de agenda. Maar ik verheug me al op mijn eerste eigen videoproductie, via internet bereikbaar voor de hele wereldbevolking.