Flinterdun

Het nieuwe jaar begint met wisselende emoties. Een lid van onze kerk, die op de tweede dag van het nieuwe jaar iedereen na de ochtenddienst nog het beste wenst, wordt diezelfde middag tijdens het hardlopen getroffen door een hartstilstand en overlijdt drie dagen later. 55 jaar, altijd gezond levend en energiek. Afgelopen jaar nog een koninklijke onderscheiding gekregen voor zijn jarenlange inzet als pleegouder. Moeilijk te bevatten en natuurlijk brengt het gevoelens boven over mijn veel te jong overleden broertje. Wij hebben in ieder geval nog afscheid van Jort kunnen nemen, dat was de familie van Theo niet gegund. De grens tussen leven en dood is soms flinterdun.

Hoe contrasterend ook, blijer word ik later in de eerste januariweek van de bezorging van mijn MacBookje. Levertijd volgens de website zo'n twee weken, maar het ding is er al binnen twee dagen. Mooi speeltje, ik verheug me er op hier de komende jaren leuke dingen mee te gaan maken. Precies op de dag dat hij binnenkomt opent Apple de deuren van haar virtuele appstore ook voor laptop- en desktopgebruikers; dus gooi je nu met hetzelfde gemak programmaatjes naar binnen als op de iPod, iPhone en iPad. Een paar euro voor een tekstverwerkingsprogramma, helemaal niks voor een spelletje of een wat simpeler applicatie. Dit wordt de komende jaren de norm in software downloaden. Binnen een dag had de fruitfabrikant uit Cupertino al meer dan een miljoen downloads. Ook van mij. Nu nog een pakket Office software erop (of gewoon de eigen iWorks variant van Apple), een stevige sleeve ter bescherming en ik kan voluit met mijn eigen Macje.

                                

Koude start

Vandaag was de eerste echte werkdag van het nieuwe jaar. Maandag alleen even langsgegaan voor de nieuwjaarsreceptie, want dat is mijn thuiswerkdag. Maar vandaag gewoon de hele dag op kantoor. Helaas besluit de nog nieuwe HP-laptop van de zaak bij aanvang van de dag niet op te starten. Als ik het nogmaals probeer meldt hij niet volgens de spelregels afgesloten te zijn (dat heb je snel, als je pc vastloopt) en adviseert mij om te kiezen voor 'systeemherstel'. 'Aanbevolen', staat daar tussen haakjes zelfs achter. Op het moment dat ik op enter druk, voel ik al dat ik iets doms heb gedaan. Prompt besluit het monster om zichzelf helemaal terug te zetten naar de beginstand die hij had toen hij de HP-fabriek verliet. Alles, maar dan ook alles, is weg. Geen Officesoftware meer, geen netwerkomgeving, geen virusscanner, helemaal niets.
Martijn, de helpdeskmedewerker van dienst, heeft vervolgens van tien uur 's ochtends tot drie uur 's middags nodig om de boel weer een beetje te herstellen. Dan pas valt op hoe weinig je nog kunt zonder computer anno nu. Ik hark de kranten van de afgelopen twee weken nog even door voor het media-overzicht, praat wat bij met collega's en volg mijn mailtjes zo goed mogelijk via de Blackberry. Maar het blijft een verloren dag; een koude start van het nieuwe jaar. En nog werkt niet alles naar behoren. Ik mis al mijn persoonlijke mappen in Outlook, hoop van harte dat die nog terug te vinden zijn. En vanavond thuis online gaan via het draadloze thuisnetwerkje lukt ook niet. Dom apparaat.
Goed, ik lette vanmorgen misschien even niet scherp genoeg op, maar al diverse collega's gingen mij voor op dezelfde manier. Ongelofelijk dat 's werelds grootste softwareboer niet zorgt voor een duidelijker instructie bij opstartproblemen. Of op zijn minst voor een extra waarschuwing na het maken van een keuze. 'Weet u zeker dat u deze computer weer helemaal wilt terugzetten naar zijn fabrieksinstellingen?', zoiets. Bedankt, meneer Gates en consorte. Wat ben ik blij dat ik net een nieuwe Apple MacBook heb besteld voor privégebruik. Een kado voor mijn snel dichterbij komende vijftigste verjaardag, gelukkig met stevige sponsorbijdragen van de familie. Misschien dat de werklaptop daarom even een statement wilde maken: als je mij niet blieft zoek je het zelf maar uit. Hij is natuurlijk al langer niet blij met die Apple-sticker die ik als stil protest op zijn buitenkant heb geplakt. Windows-computers zijn je slechtste vrienden.

Voornemens

Herinneringen aan 2010:
Het eindeloze bouwstof van onze verbouwing, tot op de zolderverdieping. Maanden bezig geweest, mooi eindresultaat. Niet te geloven hoeveel kleiner onze huiskamer vroeger was. Twee meter extra, het voelt als meer.
Het laatste rondje golf dat ik met Jort liep, begin mei, in Vlagtwedde, tijdens een vakantie in Groningen. Ik speelde als een krant, maar het was leuk. Ik wist toen nog niet dat het het laatste rondje zou zijn. Jort wel.
Het onverwachte bezoek van Jort, met Sjoukje en mijn ouders aan ons vakantieadres in de Eifel, begin augustus. Ook toen besefte ik nog amper hoe waardevol dat dagje samen zou zijn.
Twee keer een bezoek aan een wildpark in diezelfde Eifel, eerst met het gezin, vlak daarna met de Spiderclub. Lekker met open autootjes tussen de lama's en de wilde zwijntjes doorsturen.
De scheiding van vriend en collega Dennis, die nu op een andere etage werkt binnen het pand van onze gezamenlijke werkgever. Jammer, dat dagelijkse geklets over niks mis ik wel.
De laatste week met Jort in het UMC in Utrecht: van het moeizame weekend ervoor tot aan het laatste levende beeld van hem, donderdagavond 18 november. Zijn opgestoken duim bij het verlaten van zijn kamer.
De wandeling naast zijn kist richting crematorium; broer Frank aan de andere kant, samen tussen vier in stemmig grijs geklede dragers, lopend in een lichte regenbui. 'Hoed op, heren', waarop de dragers gelijktijdig hun kachelpijpen opzetten.
Mijn huilbui in de auto, afgelopen oudejaarsdag bij het ophalen van oliebollen in Maarsen, op de parkeerplaats bij bakkerij Olink. Dat krijg je als er opeens Queen uit je speakers komt. Who wants to live forever?

Voornemens voor 2011:
Gezonder eten. Ik zal het niet meer over lijnen hebben, zoals de afgelopen jaren. Ik ben in 2010 welgeteld een kilo afgevallen. En niet door minder eten. Maar een goede gezondheid is meer waard dan wat ook.
Regelmatig golfen. Heb ik Jort beloofd, in onze laatste minuten samen. Doen dus. Met drie keer per jaar kom ik niet meer weg. Wekelijks op de drivingrange en tenminste maandelijks een rondje lopen.
Vroeger gaan slapen. Mirjam gaat veel vroeger op stok dan ik, het wordt bij mij meestal na middernacht. Te veel gammele nachtjes, zeker als zo'n klein wurm zich tijdens de nacht ook nog tussen ons in worstelt.
Meer tijd voor Mirjam maken. Druk gezin, drukke baan, genoeg zorgen. Een relatie vraagt om goed onderhoud. Believe me, I know.
Mijn eerste kinderboek schrijven. Idee ligt klaar. Nu moet het er van komen. 2011 moet weer een creatief en inspirerend jaar worden. Ik ga mijn best doen.