Echt plastic

Deze maand bracht Apple de iPhone 5S uit als nieuw topmodel, samen met de 5C als goedkopere variant. Nou, goedkoop: de 5C met zijn plastic huidje is bij ons te koop vanaf vijfhonderdnegenennegentig euro. Noem dat maar een prijsbrekertje. Ik ben misschien een ouderwetse zak, maar wat mij betreft mag een gadget van zeshonderd pietermannen best wat langer meegaan dan één of twee jaar, anders ben je een dief van je eigen portemonnee. Ik heb mijn iPhone 4S (ook nog steeds te koop) anderhalf jaar terug zelf betaald, dus dan moet je wel iets veel beters krijgen als je toch wilt overstappen naar een nieuw model.
Wat dat betreft schiet Apple niet echt op tegenwoordig. De 5S is een 5 met een iets betere processor, een wat betere camera en dat is het dan. Oh ja, een vingerafdrukscanner in de startknop, zodat je geen wachtwoord hoeft in te tikken. Dat laatste is wat mij betreft het enige echte nieuws. Prachtig natuurlijk, de NSA is ongetwijfeld blij met het idee straks ook over ieders vingerafdruk te kunnen beschikken, naast je e-mail en je surfgedrag op internet. Die vingerbeveiliging plus de stijve prijs (negenhonderd euro voor het 64-GB-topmodel) versterkt de indruk dat Apple graag een stevige positie wil innemen op de zakelijke markt. Beveiliging met een unieke vingerafdruk is immers spekkie naar het bekkie van ieder paranoïde hoofd ICT, zo'n man die de hele dag jammert over beveiliging en risico's bij iedere nieuwe ontwikkeling in de wereld van de mobiele communicatie. Vergeleken met je thuissituatie is de werkomgeving qua ICT vaak nog het stenen tijdperk, want 'onveilig'. Misschien weet Apple met zijn 5S straks de plek in te nemen die BlackBerry jarenlang had dankzij de beveiligde mailomgeving. BlackBerry, zijn er nog mensen die zo'n ding gebruiken?

Voor de consument is er dus de 5C, die in de VS overigens vijfhonderdnegenenveertig dollar kost; bij de huidige euro-dollarkoers zou dat hier ongeveer vierhonderdvijftien euro moeten zijn. Maar zo te zien is het transport van China naar Amsterdam veel duurder dan van China naar de VS, want hier betaal je dus zomaar zeshonderd euro voor dat plastic telefoontje. Blijkbaar denkt Apple dat Europeanen dat makkelijk kunnen betalen. Zeker gemist dat het hier ook al vijf jaar crisis is. Ik verwacht dit keer geen grote rijen voor de Applestore, maar misschien vergis ik me.

Ik ben en blijf een Applefan, want de gebruiksvriendelijke manier van werken en het fraaie design maken nog steeds veel goed. Maar de vernieuwing is redelijk ver te zoeken sinds Steve Jobs bijna twee jaar terug zijn laatste adem uitblies. Nieuwe icoontjes in iOS7: leuk, maar Jonathan Ive kan veel beter. Mijn vrouw, verstandig als ze is, heeft sinds kort een Nokia Lumia smartphone. Type 520, simlockvrij te koop voor zo'n honderdvijftig euro. Ik dacht niet dat ik het ooit zou zeggen, maar de Windows Phone 8-tegeltjes op het startscherm vind ik lekker fris en opgeruimd ogen. Veel strakker dan iOS. Apple blijft gebruiksvriendelijker en kwalitatief beter, maar het prijsverschil is veel te groot. Die Lumia is trouwens ook in vrolijke kleurtjes te krijgen. Voor zo lang als het duurt dan, want Nokia is inmiddels van Microsoft en die weten wel hoe je een product moet laten mislukken.
Voorlopig houd ik het bij mijn vertrouwde iPhone 4S, die alles doet wat hij moet doen: bellen, mailen, app-en, fotograferen, filmen, navigeren, internetten, me wakker maken, mijn agenda bijhouden en ga zo maar door. Hij heeft sinds kort een prachtig plastic achterkantje, kadootje van mijn oudste dochters. Die zijn veel mooier dan welke smartphone ook.

You Can Do That!

Als speechschrijver heb je een lijstje van favoriete speeches, die je graag bekijkt ter inspiratie. Ja, natuurlijk Obama, toen hij nog wist te overtuigen. Ja, Steve Jobs, toen Apple nog op eenzame hoogte stond. Historische speeches, amusante praatjes.
Aan dat lijstje is een nieuw icoon toegevoegd. Nicholas Selby, tweedejaars technologie student aan Georgia Tech. Een knul met de looks van de übernerd die hij is, een kruising tussen Harry Potter en Bill Gates. Hij mag de nieuwe eerstejaars welkom heten bij de start van het academisch jaar. In zeven minuten schrijft hij geschiedenis met één van de meest motiverende speeches ooit. Je doet hem tekort door alleen het opzwepende slot te bekijken, de opbouw daarheen is een mooie mix van serieuze, vaderlijke adviezen en kwinkslagen. De timing, de mimiek, de woordkeus zijn allemaal perfect. En dat alles zonder een snippertje papier of slides om zijn verhaal te ondersteunen. Uit het blote hoofd. Het is jammer dat hij spreekt tot collega-nerds, want hoewel ze gaan staan aan het slot van zijn betoog, als hij als een dominee de armen ten hemel uitstrekt, is de zaal eigenlijk te lauw. De nieuwe studenten zijn zich nog niet bewust van het historische moment dat ze hebben meegemaakt. Selby verdiende het aan het eind op de schouders van de freshmen door de zaal te worden gevoerd. Maar afgezien daarvan: Steve Jobs heeft vanaf zijn wolk ongetwijfeld tevreden meegekeken. Er is nog hoop. If you want to change the world, you can do that! Chapeau Nicholas.

http://youtu.be/o0tN58EC6LE

Het diner

Ik vind weinig zaken aangenamer dan een mooi diner in een dito restaurant. Jarenlang is ons restaurantbezoek beperkt geweest, vooral omdat de kinderen te klein waren en we niet altijd zin hadden in het regelen van een oppas. Inmiddels passen mijn oudste dochters graag en met liefde op hun kleine zusjes. Maar dat is niet de enige reden dat we vaker uit eten gaan. Mijn echtgenote, die 'aanbieding' als tweede naam had kunnen hebben, heeft enige tijd geleden Groupon ontdekt. Dus hangen er op het prikbord in de keuken nu altijd wel enkele reeds betaalde Groupon reserveringen. Een tegoed voor een afhaalportie Sushi, een etentje voor twee of vier bij een restaurant in de omgeving. En wat je al betaald hebt, moet je gebruiken.

Het moeilijkste moment van zo'n diner is het bij aanvang moeten overhandigen van de uitgeprinte Groupon-aanbieding. Op het voorhoofd van sommige obers is het woord 'profiteur' bijna af te lezen. Maar het is crisis, alternatief is dat de tafeltjes helemaal niet gevuld worden. Dus werken de restaurateurs morrend mee aan het Amerikaanse systeem, dat zorgt voor bezoekers die graag komen eten tegen een afbraakprijs. Vaak zijn het nieuwe klanten, hopelijk komen ze nog eens terug voor een beter tarief. Dat houdt Groupon de deelnemende eetgelegenheden in ieder geval graag voor, de waarheid is anders.

In veel gevallen is de keus voor de Groupon-eter beperkt tot een speciaal menu of een klein deel van de kaart. Het dwingt restaurants om op een budgetvriendelijke manier creatief te worden. Zo ook kort geleden weer, toen we met de schoonouders gingen 'grouponnen' in een goed restaurant in het centrum van het land. Ooit werkte het mee aan een wasmiddelenreclame; mooie beelden van hagelwitte tafelkleden en scherp gevouwen servetten. Toen zat het elke avond vol. Maar die roem is allang verleden tijd, er moet gewerkt worden om de tafels bezet te krijgen. Voor een vijfgangen 'verrassingsmenu' rekent Groupon vierentwintig euro per persoon, op vier euro na honderd euro voor vier personen dus. Maar het restaurant moet voor iedere verkochte Grouponmaaltijd de helft afdragen aan de marketingjongens uit de VS. Zo brengt een vijfgangenmenu nog maar twaalf euro per persoon in het laatje bij het restaurant. Nog iets minder zelfs, want het restaurant draait op voor de BTW over het totaalbedrag. Voor dat geld kan zelfs de Febo geen vijfgangenmenu serveren. Het is dus opmerkelijk dat de koks in het restaurant toch nog zalm en 'diamanthaas' weten te presenteren, plus een amuse. De iets eenvoudiger ingrediënten van de omlijsting worden met mooi opgemaakte borden enigszins gemaskeerd. Aan veel andere tafels wordt hetzelfde menu geserveerd.

De drankconsumptie moet iets van het verlies compenseren. Het roze bubbeltje bij binnenkomst is evengoed 'van het huis'; de eigenaar heeft Het Diner van Herman Koch niet goed gelezen. Maar het plat water uit eigen (hervulbare, ik zeg verder niks) fles kost bijna vijf euro.  En als de heren in het gezelschap kiezen voor het wijnarrangement, plus een rondje koffie toe, valt de schade nog mee. 

Opmerkelijk genoeg maakt Groupon, door de grote marketinginspanningen, nog altijd geen winst. Dat dwong de CEO en mede-oprichter nog niet zo lang geleden zelfs al tot een opvallend vertrek. Maar hoe lang redden restaurants het nog, als ze - door de crisistijd gedwongen - meewerken aan een systeem dat ze vraagt om op ieder bord eten geld toe te leggen? Is Groupon de laatste strohalm voorafgaand aan een faillissement?